Organen - Amstel en IJ Health Management

Pancreatitis

admin — Sat, 18 Apr 2026 13:40:35 +0000

Pancreatitis

Pancreatitis is een ontsteking van de alvleesklier (pancreas). De alvleesklier is een klein maar belangrijk orgaan dat diep in de bovenbuik ligt. Het helpt bij de spijsvertering (door enzymen te maken) en regelt je bloedsuiker (via insuline).

Wat gebeurt er bij pancreatitis?

Bij pancreatitis raakt de alvleesklier geïrriteerd en ontstoken. Daardoor kunnen de verteringsenzymen al binnen de alvleesklier actief worden in plaats van in de darm. Dat kan het weefsel van de alvleesklier zelf gaan beschadigen — alsof het orgaan zichzelf “verteert”. 😬

Hoe ernstig is het?

Pancreatitis kan mild zijn en vanzelf herstellen, maar ook ernstig verlopen met complicaties. Bij een ernstige vorm kan opname in het ziekenhuis nodig zijn voor vocht, pijnstilling en monitoring.

Acute pancreatitis
- 🆘: plotselinge ontsteking van de alvleesklier.
  Komt vaak heftig op en kan ernstig zijn, maar ook weer herstellen.
Chronische pancreatitis
- 🔁: langdurige of terugkerende ontsteking waarbij de alvleesklier langzaam beschadigd raakt.

🔥 Hevige pijn in de bovenbuik (vaak midden of links)
↩️ Pijn die uitstraalt naar de rug
🤢 Misselijkheid en braken
🌡️ Opgeblazen of gespannen buikKoorts en algeheel ziek gevoel
💩 Bij chronische vorm: gewichtsverlies en vettige ontlasting

🪨 Galstenen (meest voorkomend)
🍷 Overmatig alcoholgebruik
🧬 Hoge vetwaarden in het bloed (triglyceriden)
💊 Bepaalde medicijnen (zeldzamer)
🧪 Soms na infecties of operaties
❓ Soms geen duidelijke oorzaak

🚑 Bij heftige klachten: medische beoordeling / vaak ziekenhuisopname nodig
💧 Rust en infuusvocht (bij acute aanval in ziekenhuis)
💊 Pijnstilling onder begeleiding
🚫 Niet eten of tijdelijk aangepaste voeding bij ernstige ontsteking
🥗 Na herstel: vetarme, lichte voeding
🚭 Stoppen met alcohol en roken (belangrijk!)

🍷 Beperk of vermijd alcohol
⚖️ Gezond gewicht en vetstofwisseling onder controle
🥗 Gezonde voeding (minder vet, meer vezels)
🩺 Behandeling van galstenen indien nodig
💊 Medicatie alleen in overleg bij risicogroep

Neem direct contact op bij:

🔥 Hevige, aanhoudende buikpijn
🤢 Herhaald braken of niet kunnen drinken
🌡️ Koorts met buikpijn
😵 Sufheid, snelle verslechtering
🟡 Geelzucht (gele huid of ogen)

👉 Pancreatitis kan snel ernstig worden, dus lage drempel voor medische beoordeling is belangrijk.

LOKATIE: AMSTELKWARTIER

Openingstijden praktijk:
Alle werkdagen van 08:00 tot 17:00
Tel: 020 308 1234
Na sluitingstijd: 088 003 0600

LOKATIE: BUIKSLOTERHAM

The post Pancreatitis first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Long

admin — Mon, 14 Jul 2025 15:38:40 +0000

LONGEN

De longen zijn vitale organen die zorgen voor de opname van zuurstof en de afgifte van koolstofdioxide via de ademhaling. Ze bestaan uit twee delen: de rechterlong en de iets kleinere linkerlong, die ruimte laat voor het hart. De longen werken nauw samen met het hart en de luchtwegen. Gezonde longen zijn essentieel voor een goed functionerend lichaam. Aandoeningen zoals astma, COPD of longontsteking kunnen de ademhaling ernstig beïnvloeden.

De longen bevinden zich in de borstholte, achter de ribben. Ze rusten op het middenrif, een spierplaat die je borstholte van je buikholte scheidt. De lucht komt via je neus of mond binnen, gaat door de luchtpijp en splitst zich dan in twee hoofdbronchiën die elk naar een long leiden. Binnen in de longen vertakken deze buizen zich steeds verder tot in hele fijne luchtkanaaltjes (bronchiolen), die eindigen in kleine longblaasjes (alveoli) waar de gaswisseling plaatsvindt.

Gezonde longen zijn roze, zacht en elastisch. Ze kunnen zich gemakkelijk uitzetten en weer inkrimpen bij elke ademhaling. De longblaasjes zijn schoon en helder, en de luchtwegen zijn vrij van slijm, ontsteking of vernauwing.

Er zijn enkele verschillen.
Mannen hebben gemiddeld iets grotere longen en een grotere longcapaciteit dan vrouwen. Ook komt longkanker iets vaker voor bij mannen, terwijl vrouwen met astma over het algemeen ernstigere symptomen kunnen hebben. Hormonale factoren en verschillen in het immuunsysteem kunnen hier een rol in spelen.

De belangrijkste taak van de longen is de gaswisseling: het opnemen van zuurstof uit de lucht en het afgeven van koolstofdioxide uit het bloed. Elke ademhaling brengt verse lucht in de longblaasjes, waar zuurstof wordt opgenomen in het bloed en koolstofdioxide wordt uitgeademd. Dit gebeurt duizenden keren per dag, zonder dat je erbij stil hoeft te staan.

Daarnaast spelen de longen ook een rol bij het:

Filteren van kleine bloedproppen en stofdeeltjes
Reguleren van de zuurgraad (pH) van het bloed
Beschermen tegen ziekteverwekkers via slijm, trilharen en afweercellen in het slijmvlies

De longen spelen een cruciale rol in meerdere levensbelangrijke processen in het lichaam. Hieronder vind je de belangrijkste processen van de longen:

1. Gaswisseling (ademhaling)

Dit is de hoofdtaak van de longen. In de longblaasjes wordt:

Zuurstof (O₂) uit ingeademde lucht opgenomen in het bloed
Koolstofdioxide (CO₂), een afvalstof van het lichaam, uit het bloed gehaald en uitgeademd

➡️ Zonder deze uitwisseling zou het lichaam geen energie kunnen produceren.

2. Regeling van zuurgraad (pH)

De longen helpen bij het in balans houden van de zuurgraad in je bloed:

Door meer of minder CO₂ uit te ademen, kan het lichaam reageren op verzuring of alkalose
Dit is essentieel voor de werking van enzymen en cellen

3. Bescherming tegen ziekteverwekkers

De longen vormen een belangrijke barrière tegen virussen, bacteriën, stof en rook:

Trilharen en slijmvlies vangen vuildeeltjes en micro-organismen op
Hoesten verwijdert deze ongewenste stoffen
Afweercellen (zoals macrofagen) bestrijden binnendringers diep in de longen

4. Filteren van het bloed

De longen filteren kleine bloedproppen en luchtbellen uit het veneuze bloed voordat het naar het hart terugkeert. Dit voorkomt schade elders in het lichaam.

5. Warmte- en vochtregeling van de lucht

De longen verwarmen en bevochtigen de lucht die je inademt, zodat deze geschikt is voor opname in het lichaam. Dat beschermt de longblaasjes tegen uitdroging en schade.

6. Spraak en stemvorming

Hoewel het strottenhoofd (larynx) hier direct verantwoordelijk voor is, is het de luchtstroom vanuit de longen die nodig is om te kunnen spreken, zingen of roepen.

Wanneer de longen niet goed functioneren, kun je last krijgen van onder andere:

Kortademigheid, vooral bij inspanning of zelfs in rust
Pijn op de borst of een drukkend gevoel
Hoesten (droog of met slijm)
Piepende ademhaling of een brommend geluid
Vermoeidheid of conditieverlies
Opvallende slijmproductie (soms met bloed)
Blauw verkleurde lippen of nagels bij zuurstoftekort

Er zijn veel verschillende longaandoeningen, waaronder:

Astma – een chronische ontsteking van de luchtwegen, vaak met benauwdheid en piepen
COPD – een verzamelnaam voor chronische bronchitis en longemfyseem
Longontsteking – een infectie van het longweefsel door bacteriën of virussen
Longembolie – een plotselinge afsluiting van een bloedvat in de longen
Longkanker – een kwaadaardige tumor in de long
Pneumothorax – een klaplong waarbij er lucht tussen de long en borstwand komt
Fibrose – verlittekening van het longweefsel waardoor ademhalen moeilijker wordt

je longen samen ongeveer 300 miljoen longblaasjes bevatten?
… als je al die longblaasjes zou uitspreiden, ze een oppervlak beslaan van een tennisveld?
… je gemiddeld 20.000 keer per dag ademt – zonder erbij na te denken?
… je linkerlong kleiner is dan je rechter, omdat daar je hart ruimte inneemt?
… je longen niet zelf lucht ‘aanzuigen’, maar dat je middenrif en tussenribspieren de ademhaling aansturen?
… zingen, fluiten en lachen allemaal beginnen met een luchtstroom uit de longen?

The post Long first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Dunne darm

admin — Mon, 14 Jul 2025 14:15:19 +0000

DUNNE DARM

De dunne darm is een essentieel onderdeel van het spijsverteringsstelsel en speelt een centrale rol bij de opname van voedingsstoffen. Hij bestaat uit drie delen: het duodenum, jejunum en ileum. Hier worden vetten, eiwitten en koolhydraten verder afgebroken en opgenomen in het bloed. De darmwand bevat talloze plooien en villi voor maximale opname. Een gezonde dunne darm is cruciaal voor een goede spijsvertering, energiehuishouding en algemene gezondheid. Ontdek hoe dit orgaan precies werkt.

De dunne darm is ongeveer 5 tot 7 meter lang en ligt opgerold in de buikholte, tussen de maag en de dikke darm. Hij is ongeveer 2,5 tot 3 cm in doorsnede, maar dat varieert per segment. De darm ligt strak verpakt in vele windingen en wordt op zijn plaats gehouden door het buikvlies (mesenterium).

De opbouw en functie van de dunne darm zijn bij mannen en vrouwen vrijwel identiek. Wel kunnen vrouwen gevoeliger zijn voor bepaalde darmklachten, onder andere door hormonale schommelingen (zoals tijdens de menstruatie of zwangerschap), die invloed kunnen hebben op de darmbeweging en gevoeligheid.

De dunne darm bestaat uit drie hoofdonderdelen:

Duodenum (twaalfvingerige darm): ontvangt gal en alvleeskliersappen; start de echte vertering.
Jejunum (nuchtere darm): neemt vooral suikers, eiwitten, vitaminen en mineralen op.
Ileum (kronkeldarm): neemt vooral vetten, vitamine B12 en galzouten op.

De dunne darm is hét centrale orgaan voor de opname van voedingsstoffen uit onze voeding. Nadat voedsel in de maag is voorverteerd, komt het in de dunne darm terecht, waar het verder wordt afgebroken tot kleine deeltjes zoals suikers, vetzuren, aminozuren en vitaminen. Deze voedingsstoffen worden vervolgens via de darmwand opgenomen in het bloed, zodat het lichaam ze kan gebruiken voor energie, herstel en groei. De dunne darm werkt nauw samen met de alvleesklier, lever en galblaas.

Vertering: Door enzymen uit de alvleesklier en gal uit de galblaas worden vetten, eiwitten en koolhydraten verder afgebroken.
Opname: De darmwand bevat miljoenen kleine uitstulpingen (villi en microvilli), die zorgen voor een enorm groot oppervlak om voedingsstoffen efficiënt op te nemen.
Vochtregulatie: De dunne darm neemt ook een groot deel van het water uit de voeding op.
Immuunfunctie: In de darmwand zitten afweercellen die helpen bij het herkennen van ziekteverwekkers en het beschermen tegen infecties.

Aandoeningen aan de dunne darm kunnen verschillende symptomen veroorzaken, afhankelijk van de oorzaak en de ernst. Omdat de dunne darm verantwoordelijk is voor het opnemen van voedingsstoffen, leiden problemen vaak tot spijsverteringsklachten én tekorten aan vitaminen of mineralen.

Buikklachten
- Opgeblazen gevoel (opgeblazen buik)
- Buikpijn of krampen, vaak na het eten
- Winderigheid of borrelende darmen
- Misselijkheid of braken
Stoelgangproblemen
- Diarree, soms waterdun of vettig (steatorroe)
- Veranderde kleur of geur van de ontlasting
- Obstipatie (bij sommige aandoeningen of verstoringen in de darmflora)
Voedingsproblemen
- Gewichtsverlies zonder duidelijke reden
- Vermoeidheid door slechte opname van ijzer, vitamine B12 of andere nutriënten
- Bloedarmoede
- Tekorten aan vitaminen of mineralen (bijvoorbeeld calcium, zink, foliumzuur)
Andere algemene klachten
- Slechte eetlust
- Zwakte of duizeligheid
- Problemen met de huid (eczeem, jeuk)
- Gewrichtsklachten (bij ontstekingsziekten zoals de ziekte van Crohn)

Ziekte van Crohn: een chronische ontstekingsziekte die delen van de dunne darm kan aantasten.
Coeliakie: een auto-immuunreactie op gluten, waarbij het slijmvlies van de dunne darm beschadigd raakt.
Lactose-intolerantie: het lichaam kan melksuiker niet goed afbreken, wat leidt tot klachten zoals buikpijn en winderigheid.
Bacteriële overgroei (SIBO): te veel bacteriën in de dunne darm kunnen spijsverteringsproblemen geven.
Darmobstructie: een blokkade die het transport van voedsel en vloeistof belemmert.
Dunne darmkanker (zelden, maar mogelijk)
Parasitaire infecties (zoals giardia)

De oppervlakte van de dunne darm (uitgevouwen) is zo groot als een tennisveld, door de talloze plooien, villi en microvilli.
De dunne darm communiceert voortdurend met andere organen via zenuwbanen en hormonen.
De darmflora (goede bacteriën) speelt een ondersteunende rol in de spijsvertering en weerstand.
De overgang van de dunne naar de dikke darm wordt bewaakt door een klep (de klep van Bauhin) die terugstromen van ontlasting voorkomt.

The post Dunne darm first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Dikke darm

admin — Mon, 14 Jul 2025 12:38:57 +0000

DIKKE DARM

De dikke darm, ook wel colon genoemd, is het laatste deel van het spijsverteringskanaal. Hij speelt een cruciale rol in de opname van water en zouten uit onverteerd voedsel, en in de vorming en uitscheiding van ontlasting. De dikke darm herbergt ook miljarden bacteriën die bijdragen aan een gezonde darmflora. Dit orgaan is essentieel voor een goede spijsvertering en een sterk immuunsysteem. Aandoeningen variëren van prikkelbare darm tot darmkanker.

De dikke darm ligt in de buikholte en vormt als het ware een brede omlijsting rondom de dunne darm. Hij begint rechtsonder in de buik bij de blinde darm (met het wormvormig aanhangsel), loopt via de rechterzijde omhoog, dwars over de buik, en daalt dan weer af naar links, waar hij eindigt in de endeldarm en anus.

De dikke darm bestaat uit verschillende delen die elk een stukje van het traject vormen:

Blinde darm (caecum) – het begin van de dikke darm, waar ook het wormvormig aanhangsel (appendix) aan vastzit.
Opstijgende darm (colon ascendens) – loopt omhoog aan de rechterkant van de buik.
Dwarse darm (colon transversum) – loopt horizontaal van rechts naar links.
Dalende darm (colon descendens) – daalt af aan de linkerkant van de buik.
S-vormige darm (colon sigmoideum) – vormt een bocht naar het rectum.
Endeldarm (rectum) – hier wordt de ontlasting tijdelijk opgeslagen tot het lichaam klaar is voor uitscheiding via de anus.

Afmetingen:

De dikke darm is ongeveer 1,5 meter lang en heeft een gemiddelde doorsnede van 4 tot 6 centimeter. De precieze afmetingen kunnen van persoon tot persoon verschillen.

Kleur:

Van binnen is de dikke darm meestal roze tot roodbruin, afhankelijk van de doorbloeding. De buitenkant heeft een wat blekere, lichtgrijze kleur.

De dikke darm werkt bij mannen en vrouwen op dezelfde manier. Wel kunnen er lichte verschillen zijn in de ligging, omdat bij vrouwen de baarmoeder ruimte inneemt in de onderbuik. Daardoor kan de dikke darm bij vrouwen soms iets anders gepositioneerd zijn, wat invloed kan hebben op klachten zoals obstipatie.

De dikke darm heeft als belangrijkste taak het verwerken van de resten van ons voedsel nadat het door de maag en dunne darm is gegaan. In dit deel van de darmen wordt het meeste water en zout uit deze resten opgenomen. Zo wordt de dunne, brijachtige massa ingedikt tot vaste ontlasting (poep). De dikke darm helpt ook bij het opslaan van ontlasting totdat je naar het toilet kunt. Bovendien bevat de dikke darm miljarden nuttige bacteriën die helpen bij de vertering en bijdragen aan een gezonde afweer.

Opname van water en zouten uit voedselresten, zodat je niet uitdroogt.
Vorming en opslag van ontlasting, zodat afvalstoffen het lichaam kunnen verlaten.
Ondersteuning van de spijsvertering door de aanwezigheid van darmbacteriën.
Aanmaak van vitamines zoals vitamine K en sommige B-vitamines, dankzij deze bacteriën.
Bescherming tegen ziekteverwekkers via de darmflora die een belangrijke rol speelt in je afweersysteem.

De dikke darm kan verschillende aandoeningen ontwikkelen, waaronder:

Prikkelbare darm syndroom (PDS) – een veelvoorkomende, maar onschuldige aandoening waarbij de darm gevoelig of overactief reageert.
Divertikels en diverticulitis – kleine uitstulpingen in de darmwand die kunnen ontsteken.
Colitis ulcerosa en ziekte van Crohn – chronische ontstekingsziekten van de darm.
Darmkanker – vaak beginnend met kleine poliepen die later kwaadaardig kunnen worden.
Obstipatie (verstopping) – harde ontlasting of moeizame stoelgang.

Buikpijn of krampen
Een opgeblazen gevoel of veel winderigheid
Diarree of juist verstopping
Bloed of slijm in de ontlasting
Vermoeidheid of gewichtsverlies
Veranderingen in het ontlastingspatroon (bijvoorbeeld afwisselend diarree en verstopping)

In je dikke darm leven meer bacteriën dan je lichaamscellen hebt? Deze bacteriën helpen niet alleen bij het verteren van voedsel, maar houden ook schadelijke indringers tegen. Je darmflora is dus een soort persoonlijke gezondheidswacht!

The post Dikke darm first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Twaalfvingerige darm

admin — Mon, 14 Jul 2025 10:42:36 +0000

TWAALFVINGERIGE DARM

DUODENUM

Het duodenum, of twaalfvingerige darm, is het eerste deel van de dunne darm en speelt een essentiële rol in de spijsvertering. Hier mengen gal en alvleeskliersappen zich met voedsel uit de maag, waardoor vetten, eiwitten en koolhydraten beter worden afgebroken. Het duodenum reguleert bovendien de doorgang van voedsel naar de rest van de dunne darm en helpt de zuurgraad te neutraliseren voor een optimale vertering.

Het duodenum ligt direct na de maag, in de bovenbuik, grotendeels in de linker- en rechterbovenkwadrant van de buikholte. Het vormt een C-vormige bocht rondom het hoofd van de alvleesklier en ligt retroperitoneaal (achter het buikvlies).

Het duodenum is ongeveer 25–30 cm lang, wat ongeveer overeenkomt met de breedte van twaalf vingers – vandaar de naam. Het heeft een hoefijzervormige of C-vormige structuur. De binnenzijde is bekleed met slijmvliesplooien en heeft een roze tot lichtroze kleur.

Er zijn geen functionele verschillen tussen mannen en vrouwen in de opbouw of werking van het duodenum. Eventuele verschillen ontstaan alleen in samenhang met hormonale of anatomische variaties elders in het lichaam.

pars superior,
pars descendens,
pars horizontalis,
pars ascendens,
papil van Vater,
musculaire wandlagen,
slijmvliesplooien (plicae circulares)

Het duodenum speelt een centrale rol in de vertering van voedsel.
Het ontvangt:

Zure maaginhoud via de pylorus,
Gal uit de lever en galblaas,
Alvleeskliersappen uit de pancreas.

Hier worden vetten, eiwitten en koolhydraten verder afgebroken. Tegelijkertijd neutraliseert het duodenum de zure pH van de maaginhoud, zodat enzymen optimaal kunnen werken in de rest van de dunne darm.

Neutralisatie van maagzuur door bicarbonaat uit de pancreas
Emulgeren van vetten door galzouten
Activering van verteringsenzymen
Opname van ijzer en calcium begint deels in het duodenum
Hormoonproductie (o.a. secretine en cholecystokinine) die gal- en alvleeskliersappen reguleren

Duodenumzweren (ulcera)
Ontstekingen (duodenitis)
Obstructie of afsluiting (bijvoorbeeld door een tumor of compressie)
Coeliakie (auto-immuunreactie op gluten die het slijmvlies aantast)
Pancreaskopcarcinoom (indirect effect door ligging rondom duodenum)

Buikpijn in de bovenbuik
Vaak zeurend of brandend, meestal net onder het borstbeen (epigastrisch), soms erger op een lege maag (typisch bij duodenumzweren).
Misselijkheid of braken
Vooral bij ontsteking of afsluiting van het duodenum.
Opgeblazen gevoel of volheid na eten
Door verminderde doorgang of vertraagde vertering.
Verminderde eetlust
Pijn na eten kan leiden tot vermijden van maaltijden.
Gewichtsverlies
Door verminderde voedselopname of eetlustverlies.
Zure oprispingen of refluxklachten
Soms door een slechte afsluiting van de maag naar het duodenum.
Zwarte, teerachtige ontlasting (melena)
Wijst op een bloeding in het bovenste deel van het spijsverteringskanaal, zoals bij een duodenumzweer.
Bloed braken (hematemesis)
In ernstige gevallen van bloeding.
Vermoeidheid of bloedarmoede
Door chronisch bloedverlies of slechte opname van ijzer.

🩺 Afhankelijk van de aandoening:

Bij duodenumzweren is de pijn vaak ’s nachts of nuchter het ergst en wordt tijdelijk verlicht door eten.
Bij coeliakie kunnen klachten als diarree, winderigheid, gewichtsverlies en huiduitslag optreden.
Een duodenumobstructie kan leiden tot braken direct na eten, uitdroging en ernstig gewichtsverlies.

De gal- en alvleesklierafvoer samenkomen in het duodenum via de papil van Vater?
Het duodenum veel hormonen afgeeft die de spijsvertering sturen?
De meeste maagzweren eigenlijk in het duodenum zitten, niet in de maag?

The post Twaalfvingerige darm first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Maag

admin — Mon, 14 Jul 2025 07:32:47 +0000

MAAG

De maag is een gespierd, zakvormig orgaan dat centraal ligt in de bovenbuik, net onder het middenrif. Ze speelt een sleutelrol in de spijsvertering: voedsel wordt er tijdelijk opgeslagen, gekneed en gemengd met maagsappen om eiwitten af te breken. De maag beschermt tegen schadelijke micro-organismen via haar zure milieu. Problemen met de maag, zoals gastritis, zweren of reflux, kunnen pijn en spijsverteringsklachten veroorzaken. Dit orgaan werkt nauw samen met slokdarm en dunne darm.

De maag ligt in het bovenste gedeelte van de buikholte, voornamelijk aan de linkerkant net onder het middenrif. Ze bevindt zich tussen de slokdarm (boven) en de twaalfvingerige darm (onder). De maag ligt gedeeltelijk achter de ribbenboog en grenst aan de lever, milt en alvleesklier. De precieze ligging kan variëren afhankelijk van lichaamshouding, vullingstoestand en lichaamsbouw.

De maag is een rekbaar orgaan van ongeveer 25 tot 30 cm lang met een inhoud van gemiddeld 1 tot 1,5 liter bij volwassenen. In lege toestand is ze plat, maar bij vulling kan ze flink uitzetten. De binnenkant van de maag heeft een roze tot roodachtige kleur door het goed doorbloede slijmvlies. De buitenkant is grijs-roze.

De maag bestaat uit verschillende anatomische en functionele delen:

Cardia (overgang slokdarm-maag),
fundus (bovenste koepelvormige deel),
corpus (het centrale en grootste gedeelte),
antrum (onderste deel dat voedsel perst richting uitgang),
pylorus (maagportier, reguleert de doorgang naar de darm),
maagwand (met spierlagen en slijmvlies dat maagsappen produceert).

De maag speelt een centrale rol in de spijsvertering. Ze dient als tijdelijk opslagreservoir voor voedsel, dat daarna gecontroleerd wordt afgegeven aan de dunne darm. Tegelijkertijd vindt er in de maag een belangrijke eerste stap plaats in de chemische afbraak van voedingsstoffen, met name eiwitten. De maag zorgt ook voor bescherming tegen schadelijke micro-organismen door het produceren van een sterk zure omgeving.

Opslag en kneding: De maag ontvangt voedsel uit de slokdarm en mengt dit ritmisch met maagsappen.
Chemische vertering: Door enzymen zoals pepsine en zoutzuur worden eiwitten afgebroken.
Bescherming: De zure maaginhoud doodt veel bacteriën en virussen.
Regulatie van doorgang: De maag geeft kleine hoeveelheden voedsel door aan de twaalfvingerige darm, afgestemd op wat die aankan.
Aanmaak van intrinsic factor: Essentieel voor de opname van vitamine B12 in de dunne darm.

Er zijn diverse aandoeningen die de maag kunnen treffen, variërend van mild en tijdelijk tot chronisch en ernstig.

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste:

🔹 1. Gastritis

Ontsteking van het maagslijmvlies, vaak veroorzaakt door alcohol, stress, medicatie (zoals NSAID’s) of een infectie met Helicobacter pylori.
Klachten: maagpijn, misselijkheid, brandend gevoel, opgeblazen gevoel.

🔹 2. Maagzweer (ulcus ventriculi)

Een pijnlijke wond in het maagslijmvlies, vaak veroorzaakt door H. pylori of langdurig gebruik van pijnstillers.
Klachten: zeurende pijn in de bovenbuik, misselijkheid, soms bloed in braaksel of ontlasting.

🔹 3. Reflux (gastro-oesofageale refluxziekte – GERD)

Terugvloeien van maaginhoud in de slokdarm door een verzwakte sluitspier.
Klachten: brandend maagzuur, oprispingen, slikklachten, droge hoest.

🔹 4. Functionele dyspepsie (indigestie)

Chronische maagklachten zonder aantoonbare organische oorzaak.
Klachten: snel vol gevoel, maagpijn, misselijkheid, opgeblazen gevoel.

🔹 5. Maagbloeding

Kan optreden bij zweren, tumoren of scheurtjes in het slijmvlies.
Klachten: bloedbraken (helder rood of als ‘koffiedik’), zwarte ontlasting, duizeligheid.

🔹 6. Maagkanker (maagcarcinoom)

Kwaadaardige tumor in de maag, vaak pas laat ontdekt.
Klachten: vage maagklachten, gewichtsverlies, verminderde eetlust, bloedarmoede.

🔹 7. Maagpoliepen

Goedaardige gezwelletjes in de maagwand, soms ontdekt bij een gastroscopie.
Klachten: vaak symptoomloos, soms lichte maagklachten of bloedverlies.

🔹 8. Gastroparese

Vertraagde maaglediging, vaak door beschadiging van de zenuwen (bijv. bij diabetes).
Klachten: misselijkheid, braken, vol gevoel, verlies van eetlust.

🔹 9. Maaginfecties

Bijvoorbeeld door bacteriën (H. pylori, Salmonella), virussen of parasieten.
Klachten: maagpijn, diarree, braken, koorts.

🔹 10. Stress-gerelateerde maagklachten

Chronische stress kan maagzuurproductie beïnvloeden en de maag gevoeliger maken.
Klachten: druk op de maag, brandend gevoel, krampen.

Bij verstoringen of aandoeningen van de maag kunnen de volgende klachten optreden:

Pijn in de bovenbuik of maagstreek
Brandend maagzuur (reflux)
Misselijkheid of braken
Opgeblazen gevoel, boeren
Snel vol zitten na kleine maaltijd
Bloedbraken of zwarte ontlasting (mogelijk bij maagbloeding of zweer)

Veelvoorkomende aandoeningen zijn gastritis (maagslijmvliesontsteking), maagzweren, maagkanker, en functionele dyspepsie.

De maag produceert per dag ongeveer 1,5 tot 2 liter maagsap. Ondanks dit bijtende zuur tast het de maagwand zelf niet aan, omdat deze continu beschermd wordt door een slijmlaag. Die slijmlaag wordt regelmatig vernieuwd; zonder deze bescherming zou de maag zichzelf verteren!

The post Maag first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Milt

admin — Sun, 13 Jul 2025 15:17:31 +0000

MILT

De milt is een orgaan linksboven in de buikholte, achter de maag. Ze speelt een belangrijke rol in het afweersysteem en filtert oude of beschadigde bloedcellen uit het bloed. Daarnaast slaat de milt witte bloedcellen en bloedplaatjes op en helpt ze bij het bestrijden van infecties. Hoewel de milt belangrijk is, is het geen essentieel orgaan om te overleven — bij verwijdering kunnen andere organen de functies deels overnemen.

De milt bevindt zich linksboven in de buikholte, onder het middenrif en achter de maag. Ze ligt beschermd achter de ribben, ongeveer ter hoogte van de 9e tot 11e rib.

Kapsel (Capsula splenica
Een stevig bindweefselomhulsel dat de milt beschermt en de vorm behoudt.
Witte pulpa (Pulpa alba)
Dit is het immuungebied van de milt. Hier zitten concentraties van lymfocyten (witte bloedcellen) die reageren op ziekteverwekkers. De witte pulpa bevat onder andere:
Lymfefollikels (vergelijkbaar met lymfeklieren)
Periarteriële lymfatische schede (PALS) rondom de centrale slagader
Rode pulpa (Pulpa rubra)
Bestaat uit een netwerk van sinussen gevuld met bloed. Hier worden oude en beschadigde rode bloedcellen afgebroken en opgeruimd. Ook slaat het bloedplaatjes en reservebloed op.
Centraal vat (centrale arterie)
Een kleine slagader die door de witte pulpa loopt en bloed naar de rode pulpa voert.
Sinusoïden (miltsinussen)
Kleine bloedvaten met een grillige wand, waar bloedcellen worden gefilterd.
Trabekels
Uitlopers van bindweefsel vanuit het kapsel die het binnenste van de milt ondersteunen en waar bloedvaten en zenuwen doorheen lopen.

Ongeveer 10–12 cm lang, 6–8 cm breed, met een gewicht van 150–200 gram. Kleur: donkerrood tot paars, door haar rijkelijke doorbloeding.

De milt verschilt nauwelijks tussen mannen en vrouwen. De grootte kan licht variëren per individu, maar niet geslachtsafhankelijk.

Filteren van oude en beschadigde rode bloedcellen
Opslag van witte bloedcellen en bloedplaatjes
Ondersteunen van het immuunsysteem
Opruimen van bacteriën en andere ziekteverwekkers
Tijdelijke opslag van bloed

De milt monitort en zuivert het bloed. Ze activeert witte bloedcellen bij een infectie en breekt versleten bloedcellen af. Bij ziekte of bloedverlies kan de milt tijdelijk groter worden en extra bloed afgeven aan de circulatie.

Vergrote milt (splenomegalie)
Miltscheur door een ongeval (spoedgeval)
Infecties (zoals mononucleosis)
Bloedziekten (o.a. leukemie)
Goedaardige cysten of zeldzame tumoren

Symptomen bij aandoeningen aan de milt kunnen variëren afhankelijk van de specifieke ziekte of aandoening, maar de meest voorkomende klachten zijn:

Pijn of een drukkend gevoel in de linker bovenbuik of soms uitstralend naar de linker schouder (Kehr-teken)
Vergrote milt (splenomegalie) die soms voelbaar is als een zwelling linksboven in de buik
Vermoeidheid door bloedarmoede of verminderde bloedaanmaak
Onverklaarbare blauwe plekken of bloedingen (door problemen met bloedplaatjes)
Terugkerende infecties door verminderde immuunfunctie
Gevoel van volheid of vroeg verzadigd zijn doordat de vergrote milt op de maag drukt
Koorts en algemene malaise bij infectieuze of ontstekingsaandoeningen
Zwakte en bleekheid bij ernstige bloedziekten of miltproblemen

Bij een miltscheur of trauma is er vaak sprake van plotselinge, hevige pijn en soms bloedverlies dat kan leiden tot een levensbedreigende situatie.

Hoewel de milt belangrijke functies heeft, kun je zonder milt leven. Andere organen, zoals de lever, nemen dan deels haar taken over. Wel is er een verhoogd risico op bepaalde infecties, vooral door kapselbacteriën.

The post Milt first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Nier

admin — Sun, 13 Jul 2025 13:15:30 +0000

NIEREN

De nieren zijn twee boonvormige organen die een essentiële rol spelen in het filteren van afvalstoffen uit het bloed en het reguleren van de vocht- en zoutbalans in het lichaam. Ze produceren urine, regelen de bloeddruk, ondersteunen de aanmaak van rode bloedcellen en houden het zuur-base-evenwicht op peil. Gezonde nieren zijn cruciaal voor een goede stofwisseling en een evenwichtige interne omgeving.

De nieren liggen aan de achterzijde van de buikholte, aan weerszijden van de wervelkolom, net onder het middenrif. Ze bevinden zich ongeveer ter hoogte van de onderste ribben (T12–L3), waarbij de rechter nier iets lager ligt dan de linker vanwege de positie van de lever.

Nierschors (cortex renalis) – buitenste laag, waar filtratie begint
Niermerg (medulla renalis) – binnenste laag met nierpiramides
Nierbekken (pelvis renalis) – opvanggebied voor urine voordat deze naar de urineleider stroomt
Nefronen – microscopische eenheden die het bloed filteren
Urineleider (ureter) – voert urine af naar de blaas

De nieren functioneren hetzelfde bij mannen en vrouwen. Wel kunnen hormonale verschillen invloed hebben op de nierfunctie en het risico op bepaalde nierziekten. Ook anatomische verschillen in de urinewegen kunnen indirect effect hebben op de afvoer van urine.

📏 Afmetingen van een gezonde volwassen nier

Lengte: ± 10 tot 12 cm
Breedte: ± 5 tot 6 cm
Dikte: ± 3 tot 4 cm
Gewicht: ongeveer 120 tot 170 gram per nier

De exacte maat kan iets verschillen tussen links en rechts en tussen mannen en vrouwen. De rechter nier ligt doorgaans iets lager en is vaak iets kleiner vanwege de ligging onder de lever.

🎨 Kleur van de nier

Donker roodbruin
De kleur komt door de rijke doorbloeding van de nier. De buitenkant (de nierschors) is egaal roodbruin.
Bij een doorsnede is de binnenkant (het niermerg) iets lichter en gestreept van structuur door de nierpiramides.

ilteren van afvalstoffen en overtollig water uit het bloed
Reguleren van de water- en zoutbalans
Handhaven van het zuur-base-evenwicht
Productie van hormonen (zoals erytropoëtine en renine)
Regulatie van de bloeddruk
Ondersteuning van de aanmaak van rode bloedcellen
Activeren van vitamine D

De nieren voeren meerdere vitale processen uit die essentieel zijn voor het behoud van een gezond inwendig evenwicht (homeostase).

Hieronder de belangrijkste processen, kort en overzichtelijk:

🔄 Filtratie

In de nierlichaampjes (glomeruli) wordt bloedplasma gefilterd. Afvalstoffen, overtollig water, zouten en andere stoffen worden gescheiden van het bloed.

🧪 Terugresorptie

Belangrijke stoffen zoals glucose, aminozuren, natrium en water worden in de nierkanaaltjes (tubuli) weer terug opgenomen in het bloed.

🧫 Secretie (uitscheiding)

Bepaalde stoffen zoals kalium, waterstofionen en medicijnen worden actief vanuit het bloed toegevoegd aan de urine.

🚽 Urinevorming

Door filtratie, terugresorptie en secretie ontstaat urine, die via het nierbekken en de urineleider naar de blaas wordt geleid.

🧂 Regulatie van de water- en zoutbalans

De nieren passen de uitscheiding van water en elektrolyten (zoals natrium, kalium en calcium) aan, afhankelijk van wat het lichaam nodig heeft.

⚖️ Zuur-base-evenwicht

De nieren helpen de pH van het bloed op peil te houden door zuren uit te scheiden of bicarbonaat terug te nemen.

💉 Bloeddrukregulatie

Via het renine-angiotensine-aldosteron-systeem (RAAS) helpen de nieren de bloeddruk te regelen bij schommelingen in bloedvolume of zoutconcentratie.

🩸 Aanmaak van rode bloedcellen (erytropoëse)

De nieren maken het hormoon erytropoëtine (EPO) aan, dat het beenmerg stimuleert om rode bloedcellen te produceren.

☀️ Activering van vitamine D

De nieren zetten inactieve vitamine D om in de actieve vorm (calcitriol), wat belangrijk is voor calciumopname in de darmen en botgezondheid.

De nieren kunnen getroffen worden door verschillende aandoeningen, variërend van mild tot ernstig.
Hieronder vind je een overzicht van de meest voorkomende en belangrijke nierziekten, gegroepeerd naar soort:

🦠 Infecties en ontstekingen

Nierbekkenontsteking (pyelonefritis)
Een bacteriële infectie van het nierbekken, vaak ontstaan uit een blaasontsteking.
Glomerulonefritis
Ontsteking van de glomeruli (filtereenheden), meestal veroorzaakt door een auto-immuunreactie of infectie.

🧬 Aangeboren of erfelijke aandoeningen

Polycysteuze nieren
Erfelijke ziekte waarbij zich met vocht gevulde cysten in de nieren vormen. De nieren kunnen hierdoor vergroot raken en minder goed functioneren.

⚙️ Functionele aandoeningen

Nierinsufficiëntie (nierfalen)
De nieren werken onvoldoende of stoppen ermee. Te verdelen in:
- Acuut nierfalen – plotseling verlies van nierfunctie (vaak omkeerbaar)
- Chronisch nierfalen – geleidelijk verlies van nierfunctie (meestal blijvend)

🩸 Bloeddruk- en doorbloedingsproblemen

Hypertensieve nefropathie
Schade aan de nieren door langdurige hoge bloeddruk.
Ischemische nefropathie
Slechte doorbloeding van de nieren door vaatvernauwingen.

🔄 Stofwisselingsstoornissen

Diabetische nefropathie
Nierschade veroorzaakt door langdurige suikerziekte (diabetes mellitus).
Nefrotisch syndroom
Een combinatie van eiwitverlies via de urine, oedeem en een verstoorde vetstofwisseling.

💎 Afvoerproblemen

Nierstenen
Kristallen die zich in de nier vormen en hevige pijn of verstopping kunnen veroorzaken.
Hydronefrose
Opzwelling van de nier door een blokkade in de urineafvoer, bijvoorbeeld door een steen of aangeboren afwijking.

🦠 Immuun- of systeemziekten met nierbetrokkenheid

Lupusnefritis
Ontsteking van de nieren door de auto-immuunziekte lupus (SLE).
Vasculitis
Ontsteking van bloedvaten, waaronder die in de nieren.

❗ Symptomen die kunnen wijzen op nierproblemen

Vermoeidheid
Opgezette enkels of gezicht
Donkere of schuimende urine
Veranderingen in urineren (veel, weinig of niet)
Hoge bloeddruk
Jeuk of misselijkheid

Vermoeidheid
Opgezwollen enkels, voeten of gezicht
Donkere of schuimende urine
Verminderde urineproductie
Hoge bloeddruk
Misselijkheid of jeuk
Kortademigheid

Elke nier bevat ongeveer 1 miljoen nefronen.
De nieren filteren dagelijks ongeveer 180 liter bloedplasma, waarvan slechts 1,5 liter als urine het lichaam verlaat.
De nieren kunnen blijven functioneren met minder dan 50% van hun totale capaciteit.

The post Nier first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Lever

admin — Sun, 13 Jul 2025 12:41:43 +0000

LEVER (Hepar)

De lever is een groot orgaan in de bovenbuik dat meer dan 500 vitale functies vervult. Hij verwerkt voedingsstoffen, breekt afvalstoffen af, slaat energie op en produceert gal. De lever is essentieel voor de stofwisseling en het reinigen van het bloed. Leverproblemen geven vaak pas laat klachten. Vroege herkenning en een gezonde levensstijl helpen om de lever goed te laten functioneren.

De lever ligt rechtsboven in de buikholte, gedeeltelijk achter de ribben. Hij heeft een roodbruine kleur en bestaat uit twee hoofdkwabben. Door zijn ligging kun je hem meestal niet voelen, tenzij hij vergroot is.

Grootte en Gewicht: Ongeveer 1,5 kg bij een volwassene.

Kleur en Vorm: Roodbruin, bestaat uit twee grote kwabben.

Er zijn enkele verschillen tussen mannen en vrouwen wat betreft de lever, vooral door hormonale invloeden en risico’s op bepaalde leverziekten.

Grootte: Gemiddeld is de lever bij mannen iets groter dan bij vrouwen, passend bij het gemiddelde lichaamsgewicht.
Hormonen: Vrouwelijke hormonen zoals oestrogeen beïnvloeden de leverfunctie en de vetstofwisseling in de lever.
Ziekterisico:
Vrouwen zijn gevoeliger voor leverbeschadiging door alcohol en bepaalde medicijnen.
Mannen hebben een hoger risico op leververvetting bij overgewicht.
Auto-immuun leverziekten komen vaker voor bij vrouwen.
Zwangerschap: Tijdens de zwangerschap verandert de leverfunctie enigszins door hormonale en metabole aanpassingen.

De lever is een soort chemische fabriek van het lichaam.

Belangrijke taken zijn:

Ontgifting: schadelijke stoffen zoals alcohol, medicijnen en afvalstoffen worden afgebroken.
Stofwisseling: de lever zet voedingsstoffen (zoals koolhydraten, vetten en eiwitten) om zodat het lichaam ze kan gebruiken.
Opslag: de lever slaat o.a. suikers (in de vorm van glycogeen), ijzer, vitamines en mineralen op.
Galproductie: de lever maakt gal aan, een vloeistof die helpt bij het verteren van vetten.
Eiwitproductie: de lever maakt belangrijke eiwitten aan, zoals stollingsfactoren en eiwitten die vocht in balans houden.

De lever is een echte alleskunner. Hij voert honderden processen uit die essentieel zijn voor je gezondheid.

De belangrijkste zijn:

Ontgifting van het bloed
Schadelijke stoffen zoals alcohol, medicijnen, afvalstoffen en bacteriën worden uit het bloed gefilterd en onschadelijk gemaakt.
Stofwisseling van voedingsstoffen
De lever verwerkt koolhydraten, vetten en eiwitten uit je voeding. Zo zorgt hij ervoor dat je lichaam energie en bouwstoffen krijgt.
Opslag van energie en voedingsstoffen
Overtollige suikers worden omgezet in glycogeen (een soort snelle energievoorraad) en opgeslagen. Ook vitamines (A, D, B12) en ijzer worden tijdelijk in de lever bewaard.
Aanmaak van gal
Gal is een spijsverteringsvloeistof die helpt bij het afbreken en verteren van vetten. De lever maakt gal aan en slaat die tijdelijk op in de galblaas.
Productie van eiwitten
De lever maakt belangrijke eiwitten aan, zoals albumine (voor vochtbalans) en stollingsfactoren (voor bloedstolling bij verwondingen).
Afbraak van oude bloedcellen
Verouderde rode bloedcellen worden afgebroken in de lever. De afvalstoffen hiervan worden via gal afgevoerd.
Regulatie van hormonen
De lever breekt overtollige of gebruikte hormonen af, en speelt een rol in de balans van o.a. insuline en geslachtshormonen.

💡 Deze processen lopen continu, dag en nacht. Zonder een goed werkende lever raakt je hele lichaam uit balans.

De lever kan ziek worden door bijvoorbeeld:

Leververvetting (vaak door overgewicht of alcohol)
Hepatitis (leverontsteking, door een virus of toxines)
Levercirrose (verlittekening van het leverweefsel)
Leverkanker

Een zieke lever geeft vaak pas laat klachten, zoals vermoeidheid, jeuk, geelzucht of buikpijn. Daarom is regelmatige controle bij risicofactoren belangrijk.

De lever geeft vaak pas klachten als een ziekte al verder gevorderd is.

Mogelijke symptomen zijn:

Vermoeidheid en algemeen gevoel van malaise
Geelzucht (gele verkleuring van huid en ogen) door ophoping van bilirubine
Donkere urine en lichte ontlasting
Jeuk over het hele lichaam
Buikpijn of een drukkend gevoel rechtsboven in de buik
Misselijkheid, braken en verminderde eetlust
Zwelling van de buik door vochtophoping (ascites)
Oedeem (vochtophoping in benen)
Bloedingsneiging door verminderde aanmaak van stollingsfactoren
Verwarring of concentratieproblemen (in ernstige gevallen, door ophoping van toxines)

Deze klachten kunnen bij verschillende leveraandoeningen voorkomen, zoals hepatitis, levercirrose, of leververvetting.

Bij het ervaren van deze symptomen is het belangrijk om een arts te raadplegen.

De lever kan gedeeltelijk regenereren: bij schade kan gezond leverweefsel weer aangroeien.
Alles wat je eet en drinkt, gaat via je darmen naar de lever om te worden verwerkt.
Een mens kan niet zonder lever leven – het is een onmisbaar orgaan.

The post Lever first appeared on Amstel en IJ Health Management.

Blaas

admin — Sat, 12 Jul 2025 15:39:33 +0000

Blaas (Latijn: Vesica urinaria)

De blaas is een hol orgaan in de onderbuik dat urine tijdelijk opslaat voordat deze het lichaam verlaat. Ze speelt een belangrijke rol in het urinestelsel en werkt nauw samen met de nieren en de plasbuis. Problemen met de blaas, zoals ontsteking of incontinentie, komen vaak voor en kunnen het dagelijks leven beïnvloeden. Vroege herkenning van symptomen is belangrijk voor een goede behandeling.

De blaas ligt in de onderbuik, net achter het schaambeen. Bij vrouwen bevindt de blaas zich vóór de baarmoeder, en bij mannen vóór het rectum en net onder de prostaat. Ze is onderdeel van de urinewegen en functioneert als een tijdelijke opslagplaats voor urine.

Blaaswand – elastisch spierweefsel dat de blaas vult en leegdrukt
Blaasdriehoek – gevoelig gebied tussen de ureteropeningen en plasbuis
Detrusorspier – de spier die de blaas samenperst tijdens het plassen
Blaashals – overgang naar de plasbuis
Inwendige sluitspier – automatisch geregeld, voorkomt lekken
Uitwendige sluitspier – onder bewuste controle
Openingen urineleiders – plek waar urine binnenkomt
Plasbuis (urethra) – uitgang voor urine naar buiten

✅ 1. Ligging
- Bij vrouwen ligt de blaas direct vóór de baarmoeder en boven de vagina.
- Bij mannen ligt de blaas boven de prostaat en voor het rectum.
✅ 2. Plasbuis (urethra)
- Bij vrouwen is de plasbuis korter (± 3–4 cm). Hierdoor kunnen bacteriën makkelijker opstijgen, wat de kans op een blaasontsteking vergroot.
- Bij mannen is de plasbuis veel langer (± 18–20 cm) en loopt door de prostaat en penis.
✅ 3. Sluitspieren en controle
- Mannen hebben een extra sluitspier rond de prostaat, wat bijdraagt aan continentie (maar ook klachten kan geven bij prostaatvergroting).
- Vrouwen hebben minder ondersteuning door sluitspieren, waardoor ze gevoeliger zijn voor stressincontinentie(bijv. bij hoesten of springen).
✅ 4. Aandoeningen en klachten
- Vrouwen hebben vaker blaasontstekingen, vooral jong en na de overgang.
- Mannen krijgen op latere leeftijd vaker last van plasproblemen door prostaatvergroting, zoals moeilijk op gang komen of nadruppelen.

De grootte van de blaas varieert: in lege toestand is ze ongeveer zo groot als een peer, maar ze kan zich uitrekken tot de grootte van een grapefruit. De blaas kan gemiddeld 300–500 ml urine vasthouden. Het gewicht is laag, omdat ze grotendeels uit spierweefsel bestaat en met urine gevuld wordt.

De blaas heeft een ballonachtige, ronde vorm in gevulde toestand, en zakt in wanneer ze leeg is. Aan de buitenkant is ze licht roze, aan de binnenkant bekleed met slijmvlies. De wand bestaat uit glad spierweefsel dat zich kan uitrekken en weer samen kan trekken.

De belangrijkste functie van de blaas is het tijdelijk opslaan van urine die wordt aangemaakt in de nieren. Zodra de blaas vol is, geven rekreceptoren een signaal aan de hersenen: je voelt de aandrang om te plassen. Via de plasbuis wordt de urine vervolgens uit het lichaam afgevoerd.

Opslag van urine
Signaal geven bij vulling
Leegmaken via samentrekking van de blaasspier
Samenwerken met sluitspieren en het zenuwstelsel om controle over plassen te behouden

Veelvoorkomende blaasproblemen zijn:

Blaasontsteking (cystitis): meestal veroorzaakt door een bacteriële infectie
Overactieve blaas: plotselinge en frequente aandrang om te plassen
Urine-incontinentie: ongewild urineverlies
Blaasstenen: harde afzettingen in de blaas
Blaaskanker: kwaadaardige cellen in de blaaswand

Pijn of branderig gevoel bij het plassen
Veel en vaak moeten plassen (ook ’s nachts)
Moeite met ophouden van urine
Bloed in de urine
Buik- of bekkenpijn
Troebele of sterk ruikende urine

De blaaswand is zo rekbaar dat ze haar volume kan verviervoudigen zonder te scheuren.
Vrouwen hebben gemiddeld een kortere plasbuis dan mannen, wat de kans op blaasontsteking vergroot.
De blaas werkt samen met de hersenen en het ruggenmerg om het plassen bewust of onbewust te regelen.

DISCLAIMER De informatie op deze pagina vervangt geen medisch onderzoek, diagnose of behandeling. Bij aanhoudende, verergerende of onduidelijke klachten dient altijd een huisarts te worden geraadpleegd.

ZELFZORG PORTAAL ->

The post Blaas first appeared on Amstel en IJ Health Management.